دندانمان را با کامپوزیت ترمیم کنیم یا آمالگام؟

در بیشتر وقتها پاسخ دندان پزشک به نظر بیماران صریح و واضح نیست. این حالت گنگ و نامفهوم، اکثرا نوعی رازداری شغلی حساب میشود؛ اما واقعیت این است که برای تصمیم گیری بین اینکه یک دندان با آمالگام پر شود یا با ماده سفید یا کامپوزیت، ملاحظات بسیاری مطرح است که گاهی طرح آنها بیماران را گیج میکند.در صورتی که بیماران این دو ماده را بهتر بشناسند و خصوصیات هر یک را بدانند شاید راحتتر پاسخ خود را بیابند ولی این اطلاعات تا حدی گسترده هستند که دندان پزشک اغلب نمیتواند در یک جلسه درمانی آنها را مطرح کند.ماده آمالگام ترکیبی از چند پودر فلزی (درصد بیشتر نقره و در صد کمتری مس یا فلزات دیگر) با جیوه میباشد که از اختلاط فیزیکی آنها با یکدیگر، نوعی ماده خمیری حاصل میشود که پس از مدتی (تا بیست و چهار ساعت) به حداکثر استحکام میرسد. وقتی ماده آمالگام به شکل خمیری است، دندان پزشک یک فرصت چند دقیقهای دارد تا آن را در حفره تعبیه شده در دندان، انباشته سازد. این حفره اگر چه در اصل به تبعیت از پوسیدگی تراشیده میشود اما دارای مهندسی خاصی است. بدین معنی که دندان پزشک پس از برداشت کلیه پوسیدگیها، دندان را بررسی میکند و سپس در جهت استفاده از آمالگام، فرم مخصوص حفره آمالگام را آماده مینماید.علت این تراش اضافی، این است که ماده آمالگام همچون سیمان، در درون حفره ریخته میشود و سپس سفت و محکم میگردد. ماندگاری این ماده در حفره، فقط به دلیل اصطکاک با دیوارهها است. بنابراین اگر یک حفره داشته باشیم که عمقی کمتر از دو میلی متر داشته باشد و مقطع آن هم چون v باشد، آمالگام در آن باقی نمیماند. در صورتی که اگر حفره حداقل دو میلی متر عمق و شکلی مثل u داشته باشد امکان ماندگاری آمالگام بالا میرود.در حقیقت م